জোনবাই এ’ তৰা এটি দিয়া

সৃষ্টি বকুল বিনীতা

( যোৱা সংখ্যাৰ পিছৰপৰা )

শুই উঠিয়েই পদূলিমুখ পালোগৈ ৷ পৃথিৱীখন চাৰিওফালে সেউজীয়া চাদৰ এখনেহে যেন ছানি পেলাইছে ৷ পদূলিমুখতে থকা শেৱালীজোপা নিয়ৰত জপ্ জপীযা হৈ পৰিছে ৷ গোটেই নিশা বগা শেৱালীবোৰে চোতালখনত সুগন্ধ বিয়পায় যেন ভাগৰত শুই পৰিছে ৷ শেৱালীৰ দলিচাখন চুই চাবলৈ মন গ’ল ৷ ইমান মৰমলগা, ইমান আলসুৱা ৷ নিয়ৰতিতা শেৱালী আৰু দুবৰিৰ স্পৰ্শত মই শিহৰিত হৈ উঠিলো ৷ দুবৰিবোৰ গচকি গচকি মই পথাৰখনৰ কাষ পালোগৈ য’ত সূৰ্যোদয় উপভোগ কৰিব পাৰি ৷ পাহাৰখন ফালি বেলিজনী ওলাই আহিছে ৷ বাঃ কি বিতোপন ! কবি নৱকান্ত বৰুৱাই সেয়ে হয়তো গাইছিল—
Continue reading