“সময়”

ණ ৰূপজ্যোতি
নলবাৰী ৷
সময় ,
ৰৈ যাবা নেকি আৰু অলপ ?

ভূমুকি মাৰিবৰ মন গৈছে অ’ অতীতত ,

কিজানিবা বিচাৰি পাওঁ হেৰোৱা সপোনবোৰ |

হেৰা সময় , দিবা নেকি অলপ সময় মোক ???….

আজি খুব মন গৈছে অ’ দেউতাৰ চকুত মোকলৈ দেখা সপোন চাবলৈ |

মাৰ কোলাত এপলক শুবলৈ …..|

সেয়া চোৱা মায়ে মোক মাতিছে অতীতৰ পৰা !

দেউতাই চিঞৰিছে , “ধন এইফালে আহ বুলি…..” |

তুমি কিয় নুবুজা অ’ , সময় |

অলপতো অপেক্ষা কৰা মোলৈ |

দুখে কোঙা কৰা শৰীৰ কিম্বা স্বপ্নবোৰ ভাঙি গুৰি হোৱা অতীত |

তাৰ মাজত মৰি মৰি জীয়াই আছো , সপোনৰ তাৰনাত চিঞৰিছো…|

হেৰা সময় ঘুৰি চোৱা মোলৈ , দি যোৱা মোক দুপলক ,
অতীত চাবলৈ |

পাৰিবানে দিব ??….

পাৰা যদি ঘুৰাই দিয়া মোৰ সময় |

পাৰা যদি জীৱন দিয়া মোক ,
মায়ে ৰৈ আছে আজিও মোলৈ..!

আৰু দেউতাই , মোকলৈ আজিও সপোন দেখে হেনো !

দিয়ানা এপলক সময়,
মা-দেউতাৰ সতে কিছু কান্দিবলৈ , কিছু হাহিবলৈ |

হেৰা সময় , দিবানে মোক তুমাৰ সময় ?.

উৎসৰ্গা : মৰমেৰে মা-দেউতাৰ হাতত |

তিনিটুকুৰা মেঘ ঘূৰাই পঠাবাঃ

-বাস্তৱ মৰাণ
কাকপথাৰ, তিনিচুকীয়া ৷
তিনিটুকুৰা মেঘ ঘূৰাই পঠাবা
শাওণৰ চিঠিখনত

খিচমিচিয়া বতাহত
কমলাওঁঠৰ চুমাবৰণীয়া হৃদয়ত

ভাগি থাকে তাঁতশালৰ ফুল-বাগিছাৰ কাঠি
ঢেকীয়াপতীয়া মনৰ মালি

তিনি টুকুৰা মেঘ ঘূৰাই পঠাবা
শাওণীয়া ৰ’দৰ জালিকটা পোহৰত
সলনাসলনি কৰিম

বাসন্তীওঁঠৰ চুমা
বাসন্তীওঁঠৰ চুমা ৷

জাল-গোঁঠা

 

মূল কবিঃ কোয়েছি ব্ৰু
অসমীয়া অনুবাদঃ আমিনুৰ ৰহমান
আমি এতিয়া আলিদোমোজাত, আমাৰ
এতিয়া এৰা-এৰি হ’ব, নাইবা দুয়ো আকৌ
একেবাটে খোজ ল’ম ।
নিৰ্বাচনৰ এই সন্ধিক্ষণত
মোৰ দ্বিধাৰ ঘোৰ এন্ধাৰ কোঠাত
তুমি জ্বলাই দিলা ভালপোৱাৰ এগছ বন্তি

আৰু তোমাৰ মুখমণ্ডলত মই
বিচাৰি পালো মোৰ নিজৰ বাট ।


কবিতা লিখা ছোৱালীজনী

✍ জগদিশ বৰুৱা
প্ৰৱক্তা, ভূৰাগাঁও মহাবিদ্যালয়
অসমীয়া বিভাগ

কবিতা লিখে তাই
নাৰী সত্বাৰ কবিতা
জীৱন যুঁজৰ কবিতা ।
শব্দৰ মায়াজালে আঁকে তাই
বাস্তৱ কঠিনতাক শব্দৰে কোমল
কৰিব জানে তাই ।
তাইক ভুমুকিয়াই চালে…….
দেখি…….
নীৰ নিগিৰা তাইৰ বাস্তৱ
কঠিনতাৰ ছবি ।
কান্দিব নোখোজে তাই….।
হাঁহিৰ সফুঁৰাত সজীৱতা
ঢালি দিব জানে তাই ।
এখোজি দুখোজি কৈ
সপোন ৰথত উঠি
উজ্জ্বলতাক বিচাৰি চাই তাই ।
ব্ৰজ কঠিনতাক ভালপোৱা
তাই……..
বৰফ হব ও জানে ।
কাজল অকা চকুৰে
খিল খিল হাঁহিৰে
এজাক জোনাকী হৈ
এন্ধাৰবোৰক আঁতৰাব জানে তাই ।
মোৰো ভালে লাগে তাইক
কাৰণ……
তাই যে কবিতা লিখা ছোৱালীজনী ।

নিয়ঁৰ

✍ লৰেঞ্চ বৰ পাত্ৰ
ঢকুৱাখনা ।

আহিবা তুমি ফেচবুকত তোমাৰ লগত চাট কৰিম
পাতিম মনৰ কথা শুনাম তোমাক মোৰ প্ৰেমৰ কথা
ভাঙি যোৱা এখন দাপোনৰ কথা
সচাঁকৈ আহিবা তুমি ফেচবুকত
কম ভালপোৱাৰ শেষৰ কথা ।

সূৰুযৰ প্ৰথম কিৰণত ডুৱৰীত নিয়ঁৰ বুটলিবলৈ মই নোৱাৰিলো ।
চিক্-মিক্ কৰা নিয়ঁৰবোৰে কষ্ট পাই বুলি ভয় হৈছিল

সেইদিনা আৱেলি মই তোমাক প্ৰেমৰ প্ৰস্তাৱ দিছিলো
তুমি লৈছিলা দুহাতেৰে আকোৱালী ।

লিখিছিলো এখন প্ৰেমৰ কিতাপ
আধৰুৱা হৈ ৰৈ গল সেই কিতাপ

কি কৰিম মই

আশা বোৰ আশা হৈয়ে ৰল
লিখাবোৰ আধৰুৱা হৈ গল
ভালপোৱাবোৰ হেৰাই গল
সেয়েহে এতিয়া মই প্ৰেমিক কবি ।

ডুৱৰীত নিয়ঁৰ বুটলিবলৈ মই নোৱাৰিলোঁ
সাগৰৰ পাৰ নেদেখিলো
বিশাল আকাশত তৰা গনিব নোৱাৰিলোঁ
আৰু ,,,তোমাৰ মন বুজিব নোৱাৰিলোঁ ।

কি আচৰিত মোৰ প্ৰেম ।।

আজি মই হব পাৰো বিশ্বাসঘাতকতাৰ সুৰাৰ প্ৰেমিক
তুমি নাহাঁহিবা !
সুৰাৰ প্ৰেমিকেই লিখিব পাৰে দুখৰ কবিতা

আহিবা তুমি মাজ নিশা ফাগুনৰ কুমলীয়া বতাহজাকৰ সৈতে
মই ৰৈ থাকিম চাদৰ ওপৰত
তুমি আহিবা আৰু চাবা মাঠো  একো নকবা ।

নোৱাৰিম মই তোমাৰ সুমধুৰ কণ্ঠৰ শব্দবোৰ শুনিবলৈ ।
তোমাৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা মধুৰ শব্দবোৰৰ বানে মোৰ কানত আঘাত কৰিব আৰু মই সহ্য কৰিব নোৱাৰিম

মাঠো আহিবা আৰু চাই যাবাহি
তোমাৰ সুৰাৰ মাতাল প্ৰেমিকক

মই  নিবিচাৰো তুমি এতিয়া মোক লৈ কিবা কোৱা
মই নিবিচাৰো তুমি মোক ভালপোৱা

মই এতিয়া তোমাৰ মৰম নহয়
মই এতিয়া মাঠো মাতাল প্ৰেমিক
বিশ্বাসঘাতকতাৰ সুৰাৰ প্ৰেমিক

তোমালৈ

 

✍ কৰৱী বৰুৱা
স্নাতক ষষ্ঠ ষান্মাসিক
লখিমপুৰ বালিকা মহাবিদ্যালয়।
কি বিচাৰো বাৰু মই সঁচাকৈ
কাৰ পৰা বিচাৰো
নিজৰ পৰা
নে তোমাৰ পৰা।

বিচাৰো কি বাৰু আচলতে
কজলা মেঘৰ আস্বাদন
নে অনুভৱৰ কেঁকুৰীত
সপোনৰ বাঁহীৰ সুৰ।

ক্ৰমশঃ সেউজীয়া হৈ পৰা বুকুত
হেৰাইছে দুখৰ ঠিকনা
এটুকুৰা
মাত্ৰ এটুকুৰা আকাশ কিনাৰ কথা আছিল
তোমাৰ নামত
কেৱল তোমাৰ নামত
মুঠি মুঠি তৰাৰ গুটি সিঁচাৰ কথা আছিল
স্বপ্নাতুৰ মনবোৰ ফুল হৈ ফুলিলহেতেন
তোমাৰ নামত
কিন্তু ???

নিবিচৰাকৈয়ে দেখোন পান কৰিবলৈ ধৰিছো
ধ্বংস- হিংসা- মৃত্যু- কাৰাগাৰ
হাঁহি আৰু হাহাকাৰ।
ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে তোমাক
শুভকামনাৰে ভৰাই তুলিব বিচাৰো
পোহৰাব বিচাৰো তোমাৰ প্ৰতিটো আবেলি
তোমাৰ মনআকাশত বিৰিঙাব বিচাৰো
সেউজীয়া বৰষুণজাকৰ এচাৰেকনি
দিব বিচাৰো কেৱল তোমাক
এমুঠি সেউজীয়া
সেউজীয়া
আৰু সেউজীয়া……।

অকবিতা

____  ____

ණ কৃষ্ণ বড়া

জীয়ামৰীয়া

মো  : ৭৪১৬২৯২৮৪৩
সপোন বোৰ ভাঙিব নিদিবা তুমি …
কাৰেঙৰ লিগিৰী হৈ
দিঠকত চাব নোৱাৰিম তোমাক মই ,
নদী হৈ বৈ যাবলৈ দিয়া মোক
সাগৰ হৈ তুমি মোক আঁকোৱালি ল’বা |

তুমি মোক তোমাৰ হৃদয়ৰ মাজত ৰাখিবা
নোৱাৰিলেওঁ……….
দূৰলৈ আতৰি যাব নকবা ,

বাৰে বাৰে অভিমান কৰো মই
হয়তো তোমাক বেছি ভাল পোৱা বাবে ,
নাভাবিবা তুমি
আমাৰ সময় বোৰ ক্ষন্তেকীয়া বুলি |

তুমি কোৱা
আমি দুয়ো সদায় এনেকৈ থাকিম
কেতিয়াও সময়ৰ সোতত উটি ভাহি নাযাওঁ ,
আৰু তুমি কোৱা ,সদায় কাষে কাষে থাকিবা মোৰ
বিশ্বাস আৰু মৰমেৰে আকোৱালি ৰাখিবা মোৰ হৃদয় |

 

★নতুন পৃথিৱী★

 

গীতাশ্ৰী ওজা,
শিৱসাগৰ

মুক্তিলাভৰ ফলক পিঠিত আঁৰি
মৃতপ্ৰায় মহাবাহুৰ পাৰে পাৰে এজাক ধোদৰ কোলাহল !

যাক প্ৰশ্ন কৰিব নোৱাৰি
অথচ নিজেই এখন উত্তৰৰ বাগিচা !

ৰক্তাক্ত হৈ ওপঙি ৰোৱা
হাবিত হেৰুৱা সিক্ত ইতিহাস !

অসহনীয় যন্ত্ৰণাবোৰ ওলমি আছে
শিলৰ বুকুৰ ভাষ্কৰ্য হৈ !

মোহাৰো বুলিও মোহাৰিব নোৱাৰা এই
মায়াময় ঐতিহ্য !

মাটি হৈ বৈ যোৱা
লাস্যময়ী প্লাবিতা !

বিৰিখে বিৰিখে বাগৰা
বিহংগৰ কল্লোলত
সাৰ পাই
ঐক্য আৰু অসূয়া চিঞৰ !

বাৰুদৰ আদিম উল্লাসত
নাচে ধোঁৱা আৰু ধোঁৱা !

উশাহে প্ৰাণ পাই
মৃত তেজৰ আচ্ছাদনত !

প্ৰিয় সেউজীয়াইও আঁকোৱালী লয়
সন্ত্ৰাসৰ গোপন অভিসাৰ !

তিৰাশীৰ বহাগমহীয়া দূপৰীয়াটো


মিন্টুল হাজৰিকা
কটন বিশ্ববিদ্যালয়, অসমীয়া বিভাগ, স্নাতকোত্তৰ বৰ্ষ ।
দূৰভাষঃ- 9706829157
এক

তিৰাশীৰ বহাগমহীয়া দূপৰীয়াটোত
আয়ে বুকুত চাদৰ লৈছিল
এখন ধকধকীয়া বগা চাদৰ

ডেকাৰ পথাৰৰ বঙিয়াই দি সৰু মামাই ঘৰ এৰি অৰণ্যত সোমাল ।

দুই

‘লখাইতৰা ‘ বুকুত বোৱাই ‘নানী’ আইতাই
বাটচ’ৰাত সাজি ৰাখিছিল পৰিমল চাউলৰ ধোৱা উলাই থকা ভাত

ক্ৰমশঃ অপেক্ষা•••••

তিনি

পুৰোহিতৰ মন্ত্ৰধ্বনিত  দূপৰীয়াটো ক্ৰমে ক্ৰমে জ্বলি গৈ আছিল

এতিয়া  আইতা নাই!

বহাগমহীয়া দূপৰীয়াটো হ’লে আহে
বছৰৰ চিৰি বগাই
আইতাৰ কামিহাড়ত সাজি উলিওৱা মুকলি মঞ্চখনত
এপাক নাচি যায়হি !

( বিঃদ্ৰঃ- তিৰাশীৰ আন্দোলনত পুত্ৰ হেৰুৱাসকলৰ নামত উৎসৰ্গিত কৰিলো ।)

ব’হাগ আহিছে

 

✍ উপাসনা বৰা
বালিপৰা, শোণিতপুৰ ।
ফোন নম্বৰ – ৯৭০৬০৮৫৬৬০

শুনিছো ব’হাগ আহিছে,
কুঁহিপাত হাঁহিছে
ঢাপৰ কেতেকীয়ে সুবাস বিলাইছে
কপৌ ফুলো ফুলিছে
কুলি-কেতেকীয়ে প্ৰাণৰ স্পন্দনেৰে
আদৰিছে
প্ৰকৃতিৰ এই ন-ৰূপক

তথাপি মনত বেজাৰ
মৰমৰ দীঘ আৰু চেনেহৰ বানীৰে
কোনেও বিহুৱান বোৱা নাই
শুনা নাই তাঁতশালত মাকোৰ খিটখিটনি
ঢেঁকীশাল নিতাল
বৰ্হমথুৰিৰে কোনেও বোলোৱা নাই ওঁঠ
জেতুকাৰ বোলেৰে কৰা নাই হাত ৰাঙলী
ঢোলৰ চেও পেঁপা গগনাৰ মাতেও
আলোড়িত কৰিব পৰা নাই মন

অভাৱ অনাটনে পেলাইছে মোলান
ৰঙালীৰ বিনন্দীয়া ৰং
প্ৰদূষণত হৃদয় আৰু মন ক্ষত-বিক্ষত হৈছে
ব’হাগ হেনো আহিছে ।।