ফাগুণ

 

গীতৰাজ & গীতাশ্ৰী

 

ধূলিময় পথ মোৰ…

সৰিপৰা শুকান গছৰ পাত…

 

ভৰদুপৰীয়াই আগবাঢ়িছিলো

হাতত গৰখীয়া বাঁহী…

ৰঙালী আহিব বুলি…

ঢোলৰ মাৰি ডালো ককালৰ টঙালিত বান্ধিয়েই থৈছিলো…

শুকান পাতক কি সুৰে জুৰাব পাৰি

তাকেই ভাবি আছিলো …আৰু

 

তুমি আহি ক’লা বহাগৰ কথা…

 

::- “সৰাপাতত সপোন ৰচা ল’ৰাটো…গোটেই ফুলবোৰ চিঙি দিব পাৰিলেও তুমি বসন্তক ৰখাব নোৱাৰা ।”

 

মই ক’লো
” ফাগুণক নেওচি বসন্ত আহিব নোৱাৰে অ’…আৰু সেই ফুল মই এপাহেই চিঙিম আৰু তোমাৰ খোপাত গুজি দিম ।”

 

তুমি ক’লা
“তুমিটো ধূলিময় ফাগুনৰ শুকান সৰাপাততেই খোজ কাঢ়ি আছা , মৰুভূমিত মৰিচিকা সকলোৱে দেখে ।”

 

মই কৈছিলো
“তুমি মোৰ মৰুভূমিলৈ এবাৰ আহি চাবা । কিজানি দেখা পোৱাই মৰুদ্যানত ফুলি ৰোৱা সেইপাহি ফুল । ”

 

তুমিটো নাজানা

::-” মোৰ বাবে ফাগুন পুষ্পিতা গাভৰু আৰু বহাগ,

বহাগ প্ৰকৃতিৰ গৰ্ভৱতী মাতৃ ।

 

ফাগুন উৰ্বৰা ভূমি ,

চ’তৰ বৰদৈচিলাই বীজ সিঁচি ৰাঙলী বহাগক গৰ্ভৱতী কৰে

এটি কলি দুটি পাতত সেউজ ৰহন সানে ।””

 

-“যদি বহু দূৰ হয় সেই বাট ,গৈ নোপোৱা এটি ঘাট ?

 

মৌনতাৰ অন্তত মই আকৌ কলো …

-“বাটলৈ ওলাই আঁহা ,তোমাৰ প্ৰথমটো খোজতেই কিদৰে হেমন্তৰ বৰষুণ জাকে

দুচঁকুৰ পতাত চুমা দি আদৰিব এবাৰ মাথো চোৱা ….”

 

আৰু

তুমি ডুব গ’লা এসাগৰ ভাৱনাত…

দূৰৈৰ আকাশত ৰামধেনুৰ সাতোৰঙ উজ্জ্বলিছে ….

চাৰি চকুৰ মিলনত তৰাবোৰ হাঁহিছে ….।

bipul bora

Leave a Reply