সোঁৱৰণি

অংকিতা ফুকন,শিৱসাগৰ।

 

কুশলে আছানে?

কেতিয়াবা সুধিবৰ মন যাই অ’ তোমাক………,তোমাৰ প্ৰতিউশাহত মই আছো বুলি যে তুমি কৈছিলা,এতিয়া কেনেদৰে আছা মোৰ অবিহনে…কিদৰে লৈছা অন্য এজনৰ নামত সেন্দুৰ!বুজিছা তোমাৰ বাবেই ,একমাত্ৰ তোমাৰ বাবেই মোৰ কেঁচা কলিজা আজি কঠিন হৈ পৰিল…জীৱনটো কেতিয়াবা নিমখ নিদিয়া ভাজিৰ দৰে লাগে জানা…।এতিয়াও মনত আছে ,তুমি দিয়া প্ৰতিটো প্ৰতিশ্ৰুতি …প্ৰতিটো আশা…বৰ গোপনে সাজিছিলো অ’ এটি সপোনৰ ঘৰ…বৰ আলফুলকৈ ৰাখিছিলো মৰমবোৰ…। সেই যে এটা সময়ত ম’বাইলৰ ৱালপেপাৰকে ধৰি মোৰ তেজৰ প্ৰতিটোপাল তেজত তুমি সিঁচৰিত আছিলা। আনকি মোৰ বন্ধুৰ আড্ডাত আমাৰ প্ৰেম কাহিনীয়েই মুখ্য ভূমিকা পাইছিল…ক’তজনে যে জ্বলিছিল আমাক দেখি! মই যে গৌৰৱেৰে সকলোকে জনাইছিলো তুমি কেৱল মোৰ…আৰু সেই তুমিজনীয়েই এতিয়া অন্য এজনৰ দুবাহুৰ মাজত!সেই তুমিজনী আজি আনৰ হৈ গ’লা…। তোমাৰ মিছা অভিনয় মোৰ বুজাত বহু দেৰি হ’ল,সপোনৰ বালিঘৰটি গছকি ভাঙি থৈ গুছি গ’লা তুমি…আৰু শিকাই গ’লা বহু কথা…আচলতে কেতিয়াবা তোমাক ধন্যবাদহে দিবৰ মন যায়,জীৱনত বহু অভিজ্ঞতা দিলা যে তুমি সেইকাৰনে……দীঘলকৈ হুমুনিয়া এটা উলাই কথাবোৰ ভাৱিলে…।

 

         এতিয়া মোৰ ভঙা কলিজাখনৰ টোকোৰাবোৰ যোৰা দিছো,সযতনে মৰমবোৰ গোটাইছো পুনৰ…পাহৰি গৈছো তোমাৰ অনুভুতি,তোমাৰ মিছা ভালপোৱা,পুনৰ ভাৱিবলৈ লৈছো,সকলো মানুহ একেই নহয়।পুনৰ কাৰোবাৰ প্ৰেমত পৰিবলৈ সাজো কৰিছো নিজক…।কেতিয়াও তোমাৰ মুখখন এই জনমত চাবলৈ নোখোজো মই,কোনোদিন ভাৱিব নোখোজো তোমাৰ কথা…মৰমবোৰো যে কেতিয়াবা ঘৃনালৈ ৰূপান্তৰ হ’য়, এইয়া বুজিব পাৰিছো। এতিয়াটো ভাৱো তুমি আচলতে মৰমৰ যোগ্যই নহয়……দহবাৰ জনম ললেও, মোক আৰু তোমাৰ প্ৰয়োজন নাই…তুমি আচলতে মোৰ নাছিলা,কেতিয়াঁও নোহোৱা……।এই অন্তিমখন চিঠি তোমালৈ লিখিলো…এটা নতুন জীৱনৰ আৰম্ভনি কৰিব খোজিছো মই …ভগৱানক এটাই প্ৰাথৰ্না তোমাৰ দৰে মানুহ মোৰ মনত যাতে কেতিয়াও নাৰাখে…মন মগজোৰ পৰা শেষ কৰি দিব খোজো তোমাক চিৰদিনলৈ……

 

                                ইতি 

                                      “………”

 

( জীৱনৰ বাটত হৃদয়ভঙা পথিক সকলৰ হাতত)

 

 

 

bipul bora

Leave a Reply