ফুটুকাৰ ফেন

মোহন পাচনি

গহপুৰ

‘পুৱতি পখীৰ মাত শুনো কি নুশুনো তোমাৰ মাত কিন্তু ঠিকেই শুনো । শুই উঠাৰে পৰা শুনিব লগা আৰু সহিব লগা হয় তোমাৰ শ্ৰীমুখৰ বৰ্ষণ । মদ, জুৱা, চিগাৰেট এই বদ্ অভ্যাসবোৰেই হ’ল শুনিব লগা কাৰণ । ঠিক আছে, এৰি দিম সকলোবোৰ । কচম খাইছোঁ, মোৰে শপত মোলৈ চোৱা, চোৱাচোন, নতুন বছৰৰ প্ৰাক্ মুহূৰ্তত মই সংকল্প লৈছোঁ…মদ, ভাং, চিগাৰেট, জুৱা সকলোবোৰ ত্যাগ কৰিম । কেৱল তোমাৰ বাবে । তুমি সুখীনে ? কৰিবানে বৰ্জন তোমাৰ শ্ৰীমুখৰ বৰ্ষণ ? দিবানে এষাৰি অমাতৰ মাত ?’ বৰফ গলিবলৈ লৈছিল তেতিয়া । শ্ৰীমতীয়ে হাতৰ কাম এৰি মোৰ ফালে ঘূৰিছিল । বুকুত মুখ গুজি কৈছিল, ‘জানো তুমি পাৰিবা । মনৰ জোৰেই আচল কথা । সেয়া যে তোমাৰ আছে সেই বিশ্বাস মোৰ আছে ।’ তেওঁৰ চুলিত আঙুলি বুলাই কৈছিলোঁ তেতিয়া, ‘তোমাৰ বাবেই মই ইমানখিনি ত্যাগ স্বীকাৰ কৰিবলৈ লৈছোঁ । তুমি জানো মোৰ বাবে অকণমান ত্যাগ কৰিব নোৱাৰিবা ?’ ‘নিশ্চয় কৰিব পাৰিম । কোৱা, কি ত্যাগ কৰিব লাগিব মই ? কোৱাচোন, কোৱানা ।’ তেতিয়া কৈছিলোঁ মই, ‘আহিব লগা বছৰটোত মই মিচা মাতিম তুমি কিন্তু শুনিব লাগিব ।’


 

ranjit phukon

Leave a Reply