হেঁপাহ (অনু-গল্প)

 

অনুৰাগ কাশ্যপ .

নলবাৰী

 

নিশান্ত উভতি অহালৈ তাই আকুলতাৰে বাট চাই ৰ’ল ৷ ব্যৱসায়িক প্ৰতিস্থানটো সামৰি সি দহমান বজাত পাবহি৷

 

এন্ধাৰখিনিত হঠাৎ তাইৰ বুকুত এটি হেঁপাহ গজি উঠিল৷মনত পৰিল কিছু স্মৃতি৷এনে সময়তে নিবিড়ে তাইক প্ৰায়ে গান শুনাইছিল ফোনত ৷ বৰ সুন্দৰকৈ আৰম্ভ কৰে সি—- আনটো মূৰত তাই নিশ্চুপ হৈ কান পাতি ৰয়৷আৰু সি তাইৰ মৌনতাৰ আঁচল ধৰি হঠাৎ এনে এটি বেসুৰা সুৰত গাব লয় যে তাই নাহাঁহি নোৱাৰে৷সি প্ৰায়ে কয়,তাইৰ এই প্ৰাণচঞ্চল হাঁহিটোৱে হেনো তাক জীয়াই থাকিব শিকায়৷

 

গেটখন খুলি নিশান্ত সোমাই আহিল৷তাই মনতে ভাবিল ললে,আজি নিশান্তৰ বুকুত শুই তাক আব্দাৰ কৰিব,তাৰ এটা গান শুনিব ৷ ভাবি ভাবি তাই এটা এটাকৈ কৰি গ’ল কামবোৰ৷দুয়োৰে ভাত বাঢ়ি তাই নিশান্তক মাতি থৈ আহিল৷

 

পাকঘৰৰ কামবোৰ সামৰি তাই গৈ নিশান্তৰ ওচৰতে শুই দিলে ৷ বেডচুইছটো অফ কৰি তাই তাৰ বুকুতে মুৰটো থলে তাই ৷ ক্ৰমে যেন তাই উদ্বাউল হৈ পৰিল ৷ এটা গান , এটা বেসুৰা সুৰ ৷ আজি তাই হাঁহিব বিচাৰে ৷ এটা প্ৰাণচঞ্চল হাঁহি৷

তাই লাহেকৈ নিশান্তক হেচুকি দিয়ে—
ঐ শুনা না—-
কোৱা—
কাম এটা কৰিবা???
কি????
গান এটা গোৱা না মোৰবাবে নিশান্ত!!!
কি? পাগল হ’লা নেকি তুমি?? কাম নাই আৰু! শুই থাকা!!!৷

নিশান্তই তাইৰ মুৰটো বুকুৰ পৰা আতৰাই বাগৰ সলাই ল’লে৷৷

 

ranjit phukon

Leave a Reply