সম্পাদকীয়

ৰাজনীতি । এটা মাথোন শব্দই নহয়, ই এটা নীতিও । সহজ ভাষাত কবলৈ গলে, যি নীতিৰ দ্বাৰা পূৰ্বতে ৰজাসকলে ৰাজ্য শাসন কৰিছিল । আগৰ দিনৰ এই ৰাজনীতি প্ৰায় নিভাজ আছিল । সেই ৰাজনীতি আছিল প্ৰজাৰ মঙ্গলৰ অৰ্থে । সময় বাগৰাৰ লগে লগে ৰাজনীতিৰো পৰিবৰ্তন হয় । বৰ্তমানৰ ৰাজনীতি দেখিলে সাধাৰণ জনতাৰো নাক কোঁচ খায় । নাখাবই বা কিয় । বৰ্তমানৰ ৰাজনীতিবিদৰ মাজত নিকা, নিঃস্বাৰ্থ ভাৱে ৰাইজৰ কাম কৰিবলৈ ওলাই অহা সকলৰ সংখ্যা আঙুলিৰ মূৰত গণিব পৰা অৱস্থা । “চলে বলে কিম্বা কৌশলেৰে” প্ৰৱচন ফাকিৰ যেন উপযুক্ত ব্যৱহাৰ তেওঁলোকৰ অভিধানত । ৰাইজৰ মূৰত মাৰি ৰাইজৰ টকাৰেই বৰভোজ খোৱাতো তেওঁলোকৰ যেন জন্মগত স্বভাৱ । সৰ্বসাধাৰণ ৰাইজৰ চকুত পৰা মতে কবলৈ গলে বোকা চতিওৱা ৰাজনীতি আৰু সূতা কম্বলৰ ৰাজনীতিয়েই প্ৰধান ।

অসমত এতিয়া সূতা কম্বলৰ ৰাজনীতি ৷ সৰ্ব্বতে সূতা কম্বলৰ চৰ্চা ৷ বাতৰিকাকত টি ভি চেনেল সূতা কম্বলৰ সৈতে ব্যস্ত ৷ কোনোবাই বিলাইছে কোনোবাই আঁজোৰিছে ৷ ক’ৰবাত জব্দ হৈছে, ক’ৰবাত জ্বলাই দিয়া হৈছে ৷ এখন কম্বল, বা এমুঠি সূতাৰ বিনিময়ত প্ৰজাই ৰজা নিৰ্ব্বাচন কৰিব ৫ বছৰৰ বাবে ৷ হায় দেশ, হায় হায় জনগণ ৷

টিভিৰ পৰ্দাত সূতা কম্বল বিলোৱাৰ ঘটনা সমূহ প্ৰত্যক্ষ কৰিলে এনে অনুভৱ হয় যেন চৰকাৰে দলিয়াই দিয়া সূতা কম্বল খনেই আমাৰ বাবে সৰ্বস্ব । টানি আঁজুৰি হলেও এখন বা এমুঠি হলেও হস্তগত কৰিব লাগিব এনে মনোভাৱ ৷ নোপোৱা সকলে পাৰে মানে গালি পাৰিছে কেমেৰাৰ সম্মুখত ৷ যেন কম্বল এখন বা এমুঠি সূতা দিয়াটোৱেই চৰকাৰৰ শেষ কাম ৷ ঘটনাবোৰ যথেষ্ট উদ্বেগজনক আমাৰ গণতন্ত্ৰৰ বাবে বা আমাৰ ৰাষ্ট্ৰ ব্যৱস্থাৰ বাবে ৷ অলপ ভূ ৰখা সকলে গম পায় যে এই কম্বলবোৰ বিলোৱাৰ উদেশ্য সাধাৰণ মানুহ যিসকল বিশেষকৈ ৰাজনৈতিক ভাৱে অসচেতন বা অজ্ঞ, তেওঁলোকৰ পৰা ভোটবোৰ আদায় কৰা ৷ ই এক অগণতান্ত্ৰিক প্ৰক্ৰিয়া । স্বাধীনতাৰ ৭০ বছৰৰ পাছতো কম্বল বিলাই ভোট সংগ্ৰহ কৰিব পৰাতো যথেষ্ট চিন্তনীয় বিষয় ৷ পৃথিৱীৰ বৃহত্তম গণতন্ত্ৰ বুলি আমি গৌৰৱ কৰি থকাৰ সময়ত আমি যে এক শুদ্ধ গণতন্ত্ৰৰ মাজত নাই সেই কথা প্ৰমাণ কৰিবলৈ এইটো ঘটনাই যথেষ্ট ।

ৰাজনীতিবিদ সকলক ভিন্ন সময়ত ভিন্ন ৰূপত দেখা পোৱা যায় । নিৰ্বাচনৰ পাছৰ প্ৰায় ৪ বছৰ কুম্ভকৰ্ণ নিদ্ৰাত নিমগ্ন । বিভিন্ন ঠাইত ৰাস্তা-ঘাট, দলং আদিৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰা দেখা পোৱা যায়, যেন সকলো কাম একেদিনাই কৰি শেষ কৰি দিব । তেওঁলোকে শুভাৰম্ভ কৰা এই আধাৰশিলা সমূহৰ কাম কেতিয়া সম্পূৰ্ণ হ’ব, সেয়া সৰ্বসাধাৰণৰ ৰাইজটো বাদেই তেওঁলোকেও নাজানে, একমাত্ৰ নেদেখাজনৰ বাহিৰে ।

কোনো ৰাজনৈতিক দল অথবা ৰাজনীতিবিদৰ সৈতে আমাৰ কোনো শত্ৰুতা ভাব নাই । কিন্তু বৰ্তমান কৰি থকা তেওঁলোকৰ কাম কাজ দেখি শুনি ভাব হয় তেওঁলোকে যেন নিজৰ পকেট গৰম কৰিবলৈহে ৰাজনীতি কৰে । সংসদৰ অধিবেশনৰ সৰহ সংখ্যক সময় অপচয় কৰি ৰাজকোষৰ ধন অপচয় কৰাত ব্যস্ত সাংসদসকল । বিৰোধী সাংসদসকলেও প্ৰতিটো কথাতেই, প্ৰতিটো কায্যতেই হস্তক্ষেপ কৰি উন্নয়নৰ কায্য পিছুৱাই নিয়াত মগ্ন । এনেদৰে হ’লে দেশৰ উন্নয়ন জানো সম্ভৱ !! এয়া আমাৰ দেশৰ এক ভয়াবহ সমস্যা । দেশৰ জনগণ সজাগ হ’বৰ হ’ল, নহ’লে অসমত এনে সমস্যাই এদিন ভয়ঙ্কৰ ৰূপ ল’ব, সেয়া ধুৰূপ ।

এনে ৰাজনৈতিক ব্যৱস্থাত চোৰ প্ৰবঞ্চকৰ উপস্থিতি একেবাৰে সুচল ৷ নেতাৰ হাতত বাৰে বাৰে ভূলুণ্ঠিত হয় আমাৰ গণতন্ত্ৰ । যেতিয়ালৈকে আমাৰ জনগণ ৰাজনৈতিকভাৱে শিক্ষিত আৰু সচেতন নহয় তেতিয়ালৈকে আমি এক সুস্থ ৰাজনৈতিক অথবা ৰাষ্ট্ৰ ব্যৱস্থা আশা কৰিব নোৱাৰো ৷ মুক্তও হ’ব নোৱাৰো শোষণ নিষ্পেষণ বা প্ৰৱঞ্চণাৰ পৰা ৷ কিন্তু এই অপেক্ষা কিমান দিনলৈ…..?

bipul bora

Leave a Reply