সৰু সৰু কথা

 

ইমৰান শ্বাহ

শিৱসাগৰ ।

 

সঁচাকৈয়ে কথাবোৰ বেলেগ আছিল আমি সৰু থকা দিনত। কিবা এটা কৰিব লাগে। স্কুল, লাইব্ৰেৰী, বিপদগ্ৰস্তক সহায়। বানপানী, ভূঁইকঁপ, অগ্নিকাণ্ড। কোনোবাই লগাই দিলে। ল’ৰাবোৰ লগি গ’ল। সৰু ডাঙৰ। সকলোকে ধৰা। পইচা খোজা। তেতিয়া এক অনাও সঁচাই ‘পইচা’ আছিল। উঠে। নোজোৰে। তথাপি । হাজিৰাত খৰচ নাই । ছপা-খৰচ নাই । চাহ-তামোলৰ খৰচ নাই । ভি আই পিৰ খৰচ নাই । হৈ যায় । লগতে দুটা ডাঙৰ লাভ হয় । লগা ল’ৰাহঁতে বস্তুটো একেবাৰে নিজৰ বুলি ভাবে । দিয়া মানুহবোৰেও নিজৰ বুলি ভাবে । খবৰ ৰাখে । লয় । সকলো লিপ্ত । এইটো বীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ শব্দ । আজিকালি দায়বদ্ধ কোৱা হৈছে । আজিকালি কথাবোৰ বেলেগ বেলেগ হ’ল । পইচাবোৰ ঠায়ে ঠায়ে জমা হোৱা হ’ল । অৰ্থ আছে নীতি নাই । সঠিক ঠাইত ছুইছ টিপিলে ওলায়ো আহে । এনেকৈ নহয়, সুদে-মূলে আদায় কৰিও লয় । মাছৰ তেল আৰু ভজা মাছ । গতিকে সৰ্বদিশত নিৰ্লিপ্ততা বাঢ়িল । Stoicism ৰ উদাসীনতা নহয় Indifference ৰ উদাসীনতা । কথাবোৰ ভাল নহয়, বেয়া । সৰ্বসাধাৰণ মানুহে নভবাটো বা ভাবিব নজনাটো দুঃখৰ কথা ।

 

যোৱাটো শতিকাৰ পঞ্চাছৰ দশকৰ কথা । মোৰ বয়স চৌবিশ-পঁচিশ হ’ব । শিৱসাগৰ ঈদগাহ কমিটীৰ সম্পাদক হ’লো । মৈদানৰ মজিয়া পকা কৰিব লাগে । কেউফালে পকা বেৰা দিব লাগে । মেহৰাব লাগিবই । উঠি পৰি লাগিলো পইচা তোলাত । কোনোবাই এশ টকা দিলে  তেওঁক  মূৰত তুলিম যেন লগা দিন । এসময়ৰ প্ৰখ্যাত কবি মৰাণৰ গডেশ্বৰ চুতীয়া তেতিয়া শিৱসাগৰৰ মাটি-হাকিম, মাটি চমজাই দিলে । ইটা এচটাত তেতিয়া সিকি এটাও নপৰে । চিমেণ্ট পাবলৈহে নাই । ব্লেকত কিনিব নোৱাৰো । পইচা নাই । চুৰি বস্তু  লগাবও নোৱাৰো । চাপ্লাই অফিচলৈ দৌৰা-দৌৰি কৰি পাৰ্মিট পালো পোন্ধৰ নে বিশ বেগৰ । বেগত আঠ নে দহ টকা । দহ মাইল দূৰৰ শিমলুগুৰিৰ গুদামৰ পৰা উলিয়াব লাগিব । আনোতে ম’হতৈ শিংচৰা হোৱাৰ ভয় । তাৰো উপায় ওলাল । শিমলুগুৰি ৰেলৱে গুদামৰ পৰা মাল কঢ়িওৱা এখন ট্ৰাকে সামান্য কেইটকামান লৈ আনি দিব ।

 

নামেই কৈ দিছো । অতি সম্ভাৱনা পূৰ্ণ ল’ৰা ৰফিক ঢুকাইছে । আলীয়ে এখন সৰু দোকান দি আজি পৰ্যন্ত এটা সৎ জীৱন-যাপন কৰি আছে । অতি ধনী হ’বলৈ তেওঁ কি কৰিব পাৰিলেহেঁতেন মই এটা গল্পত লিখিছো । আলীয়ে নকৰিলে । একেবাৰে নোবেল বঁটা বিজয়ী ডৰিচ লেচিঙৰ গল্পৰ চৰিত্ৰৰ মানুহৰ দৰে । দুয়োৰে বয়স তেতিয়া সোতৰ-ওঠৰ । পঠিয়াই দিলো শিমলুগুৰিলৈ । পুৱাই নিশা আহি ওলাইছেহি । গুদাম নোখোলেহে নোখোলে । বস্তা কঢ়িয়াবলৈ মানুহ নাই । নিজেই কঢ়িয়াইছে । সিফালে ৰেলৱে গুদামে ট্ৰাকক মাল পাছবেলাহে দিছে । এশ এটা লেঠা ।

 

যেই হওক, চিমেণ্ট আহিল ।

 

মোৰ খবৰেই নাই । ৰাতিয়েই ৰাজমিস্ত্ৰীৰ খবৰ কৰিব লাগিব । ৰাজহুৱা কাম । ভাল মিস্ত্ৰী লাগিব । লগে লগে আকৌ পইচাৰ কথা । মোৰ বন্ধু চৈয়দ ফাতেহুল মান্নান কিন্তু সতৰ্ক সাৱধানী মানুহ ।

— তোমালোকে দিনটো কি কৰিলা ?

— এবাৰ চৰকাৰী গুদাম, এবাৰ ৰেলৱে গুদাম ।

আহ-যাহ । আহ-যাহ ।

— কি খালা ? ক’ত খালা ?

কাৰো মাত নাই ।

— কি খালা ? ক’ত খালা ?

— নাই খোৱা । এঘৰত খুজি পানী খালো ।

— পইচাতো আছিল ! কিবা কিনি নাখালা কেলৈ ?

 

কোনেও উত্তৰ নিদিলে ।

আমি উত্তৰ বিচৰাও নাছিলো ।

কথাবোৰ, দিনবোৰ বেলেগ আছিল ।

bipul bora

Leave a Reply