সম্পাদকীয়

ৰাস উৎসৱ অসমীয়া সংস্কৃতিৰ এক বিশেষ অংগ । ৰাসে অসমীয়া জন জীৱনত আধ্যাত্মিক দিশটো শক্তিশালী কৰি তুলিছে । ৰাসৰ মাজেৰে অসমীয়াই আত্মাৰ লগত পৰমআত্মাৰ মিলনৰ আখৰা কৰে । অসমত ৰাস শ্ৰীমন্ত শংকৰৰ সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ অন্যতম উপাদান । ই আজি শ শ বছৰে মানুহক আধ্যাত্মিক ভাবে শিক্ষিত কৰি তুলিছে । ৰাসৰ মূল উদ্দেশ্য হ’ল এইটোৱেই । ৰাস বুলিলে অসমীয়াৰ প্ৰাণ উঠলি উঠে পৰম আত্মাৰ লগত মিলনৰ হেঁপাহত । এই উৎসৱ পালন কৰি অহা হৈছে হাজাৰ বছৰীয়া পৰম্পৰাৰে । শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু তেওঁৰ উত্তৰসুৰি সকলে ৰাসক বৈষ্ণৱ আন্দোলনত এক উচ্চ স্থান প্ৰদান কৰিলে । উজনি অসমত নাট্য চৰ্চা মাধ্যমেৰে ভগৱান শ্ৰী কৃষ্ণৰ চৰিত্ৰটো জনমানসত প্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা কৰা হয় । আত্মা আৰু পৰম আত্মাৰ প্ৰতীক স্বৰূপে গোপী কৃষ্ণৰ মিলন প্ৰদৰ্শন কৰি জন জীৱনক আধ্যাত্মিক জ্ঞান প্ৰদান কৰে । কিন্তু এই হাজাৰ বছৰীয়া  পৰম্পৰা যিটো শংকৰদেৱে উচ্চ ভাৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল । সেই পৰম্পৰাত কিন্তু বৰ্তমান ঘূণে ধৰিছে । যোৱা কেইটামান বছৰত আমি দেখিছো ৰাসৰ নাট্য প্ৰদৰ্শনকে আদি কৰি উৎসৱটিত ব্যৱসায়িক চিন্তাই ক্ষতিকাৰক ভাবে প্ৰৱেশ কৰিছে । স্থানীয় শিল্পীৰ অহোপুৰুষাৰ্থ প্ৰচেষ্টাৰে মহীয়ান হৈ থকা ৰাসৰ নাট্য প্ৰদৰ্শনত এতিয়া ব্যৱসায়িক চিন্তাৰে গ্লেমাৰ যুক্ত শিল্পীৰ প্ৰৱেশ ঘটিছে । তেওঁলোকৰ গ্লেমাৰটোৱেই ইয়াৰ মূল আকৰ্ষণ । প্ৰয়োজনীয় অখৰাখিনি নকৰাকৈ এই সকল শিল্পী মঞ্চত প্ৰৱেশ কৰে বাবে তেওঁলোকৰ অভিনয় সচেতন দৰ্শকৰ বাবে দৃষ্টিকটু হৈ পৰে ।

বিহু মঞ্চৰ দৰে লাখটকীয়া শিল্পীৰ সস্তীয়া  মনোৰঞ্জনৰ দৰে হবগৈ ছাগে ৰাসৰ মঞ্চও ৷ ই নিশ্চয় চিন্তনীয় বিষয় ৷ ইয়াৰ উপৰিও কিছুসংখ্যক অপৈণত শিল্পীয়ে ৰাসৰ নাট্যধাৰাত আধুনিক প্ৰযুক্তিৰ অপ্ৰয়োগৰ চেষ্টা চলাইছে ৷ সস্তীয়া জনপ্ৰিয়তা বিচাৰি দৰ্শকৰ মন আকৰ্ষণৰ বাবে কিছু ঠাইত নাটৰ মাজত প্ৰজেক্টৰ ব্যৱহাৰ কৰিছে যিটোৱে অসমীয়া সত্ৰীয়া নাট্য ধাৰাটোকে বিকৃত কৰিছে ৷ এনেবোৰ কাৰ্যই আমাৰ পৰম্পৰাৰ সক্ৰিয়তা ৰাখিবনে ?
এইবাৰ আন এটি দুখবৰ পালো, সংস্কৃতিৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ মাজুলীৰ এখন বিশেষ ৰাসমণ্ডপৰ লগত মদ আৰু জুৱাৰ মুকলি বেহা বহিছে ৷ এক আধ্যাত্মিক অনুষ্ঠানত মদ আৰু জুৱাৰ প্ৰচলনে কি সুচাই ! ই জাতি টোকে ধ্বংস নকৰিবনে ?

bipul bora

Leave a Reply