লঘু-গুৰু

 

জীৱন কলিতা
নাজিৰা
দূৰভাষ:: 9706486230

ৰন্ধা-বঢ়া কৰা বুলি ক’লেই তাৰ চিন্তাবোৰ দুঃচিন্তালৈ পৰিণত হয় ৷ সিহঁতৰ ঘৰখনত ছোৱালীৰ সংখ্যা বেছি আছিল বাবে সি এইভাগি কৰ্মত ব্ৰতী হবলগীয়া নহৈছিল ৷ গতিকে সেয়া তাৰ অভ্যাসতো পৰিণত নহ’ল ৷ গতিকে অভ্যাস নোহোৱাৰ বাবে কৰ্ণপথে শৰো নিক্ষেপ কৰিব নোৱাৰে ৷ অৱশ্যে অপাৰ্থকত পৰি কেতিয়াবা হ’লেও চিন্তাত কৈৰ গৰ্ভ শুকাই যায় ৷ অন্য একো কথা নাই , খোৱাৰ সময়ত খাওঁতাই নাক কোঁচোৱা, ভাতৰ পাতত নগৰৰ পকী অট্টালিকাৰ সন্মুখত জমা হোৱা পলিথিনৰ দৰে বিশৃংখলাকৈ অৱশিষ্টখিনি ৰৈ যোৱা দৃশ্যবোৰ দেখাৰ বেদনাই তেতিয়া তাক আহত কৰে ৷ সৰুৰে পৰা কৃষি-কৰ্মৰ লগত জড়িত হোৱাৰ বাবে ভকতসকলে কোৱা ‘অন্ন-ব্ৰক্ষ্ম’ৰ আলাই আথানি দেখিলে সি মনত বৰ দুখ পাই ৷ এই দুখ পোৱা, সুখ পোৱাবোৰৰ মাজেৰেই বিবাহৰ একৈশটা বছৰে ফাঁকি-ফুঁকাকৈ হ’লেও সি সংসাৰৰ টুলুঙা নাওঁখন সি চলাই আছে ৷ সেইফালৰপৰা নিজকে তাৰ কেতিয়াবা সুদক্ষ নাৱৰীয়া যেন লাগে ৷ মনত ভাৱ হয় পাৰিছোযে ৷
বিবাহৰ সুদীৰ্ঘ একৈশ বছৰৰ মূৰত তাৰ পৰিবাৰ চৰকাৰী.এটা এমহীয়া কাৰ্যসূচীত ভাগ ল’বলৈ ঘৰল পৰা বাহিৰত আছিল | ‘ৰাজধানী এক্সপ্ৰেছ’ ৰেলেৰে যাত্ৰাৰম্ভ কৰাৰ পাছত সি ছোৱালীজনী পেহীয়েকৰ ঘৰত থৈ সি আৰু তাৰ পুতেক কৰ্মথলীলে ৰওনা হৈছিল | তেতিয়া দুঃচিন্তা বা ভয় থাকিলেও ল’ৰাক ৰান্ধি খুৱাবলগীয়াটো বাধ্যতামূলক হৈছিল | ভাতকেইটা প্ৰেছাৰ কুকাৰত দি হোটেলৰ পৰা ‘বাটাৰ চিকেন মছলা’ , ‘এগকাৰী ‘ , ‘ফিছকাৰী’ আদি খাদ্যসম্ভাৰ যোগান ধৰি সি বেছ দক্ষতাৰে এসপ্তাহ পাৰ কৰিলে | পুতেকৰ মুখত সন্তুষ্টি দেখি গৰ্বত তাৰ বুকু ফুলি উঠিছিল | স্থানীয় ‘কেফাই চ’পি’ , ‘হট এণ্ড স্পাইচি ‘, ‘জ্যোতি ৰিলেক্স ধাবা ‘ , ‘বৰুৱাজ ইন ‘ আদিক এই ক্ষেত্ৰত সি মনে মনে আন্তৰিক ধন্যবাদ জনাইছিল |
তাৰ মাজেৰে এটা শনিবাৰে সি মাকৰ লগত এৰাতি কটাবলৈ বুলি জন্মভূমি পালেগৈ ৷ কৰ্মথলীলৈ যোৱাৰ পাছত এইদৰে মাকৰ লগত থাকিবলৈ অহাটো অনিবাৰ্য কাৰণবশতঃ হৈ উঠা নাছিল ৷ যি কি নহওক মনে কোৱাৰ লগে লগে আহি সি পৰম সন্তুষ্টি লাভ কৰিলে ৷ ৰাতি কৰতি মাছৰ ভাজি , বেঙেনা-আলু পিটিকাৰে ভাতমুঠি খাই তাৰ ল’ৰালিটো হাততে পোৱা যেন লাগিল ৷ ল’ৰালি সজীৱ কৰি তোলা মাকৰ মুখৰ পৰা নিৰ্গত হোৱা অনৰ্গল কবিতাৰ ফাল্গুধাৰাই তাক অবাক বিস্ময়ত অৱগাহন কৰোৱাইছিল ৷ সাধু কবিতাৰে মুখৰিত হোৱা নিশাটো উপভোগ্য হৈ উঠাৰ সময়তে সিফালৰ পৰা মোবাইল ফোনৰ কৰ্কশ শব্দই তাক বাস্তৱলৈ ঘূৰাই আনিছিল ৷ তাৰ পৰিবাৰৰ ফোন ৷
ঃ “ভাত খালা নাই ? থাকিবানে খাই যাবাগৈ ? কালিলৈ ভন্টিহঁত আহিব অকণমানিজনীক লৈ ৷ সেয়ে কাম কৰা ছোৱালীদুজনীক আহিবলৈ কৈছো ৷ যদি ৰাতি তাত থাকাও, তেন্তে ৰাতিপুৱাই যাবাগৈ ৷ ”
বিৰক্তিত যাৰ ভ্ৰু কোঁচ খাই গ’ল ৷ আগ পিছ চিন্তা নকৰি সিয়ো কৈ দিলে –
ঃ ” থোৱাহে, ইমান নীতি-নিৰ্দেশনাৰ পিছে পিছে মই ঘূৰিব নোৱাৰো ৷ জীৱনটো ইমান অংক কৰি কৰি মিলাব নোৱাৰো ৷ ”
সি ক’বলৈহে পালে ৷ সিফালৰ পৰা যেন গৰম কেৰাহীত আখৈ ফুটাৰ শব্দহে নিৰ্গত হ’ল ৷
ঃ ” অ’, মই আহিবলৈহে পালোঁ, ঘৰৰ ল’ৰা একদম ঘৰ পালেগৈ ৷ তুমি ঘৰলৈ যোৱাৰ কথা মই জানিব নালাগে নেকি ? খুব ফূৰ্তি কৰি সময় কটাইছা ৷ ময়ো এনেই থকা ভকতনী নহয় , জীৱনটোত অংক কৰি কৰি ভাগৰি এতিয়া ইয়াত খুব মস্তি কৰিছো ৷ ……
সি তৎ ধৰিবই নোৱাৰিলে ৷
ঃ” হেল্ল হেল্ল…” নাই, সিফালৰ পৰা ফোনৰ চুইচ অফ হৈ গ’ল ৷
(আগলৈ)

bipul bora

Leave a Reply