মিছিং জনগোষ্ঠীৰ কেইবিধমান সাজ-পাৰ

মনতৃষ্ণা পেগু, কোলাজান, ধেমাজি ৷

অসম বিভিন্ন জাতি জনজাতিৰ মিলনভূমি। প্রাগ ঐতিহাসিক কালৰে পৰা অসমৰ সেউজভূমিলৈ বিভিন্ন জাতি জনজাতিৰ আগমন ঘটিছে। পুৰণি কালৰে পৰা অসমত নিগাজীকৈ বাস কৰা এটি জনগোষ্ঠী হ’ল পূর্বতে মিৰি হিচাপে পৰিচিত মিছিং জনগোষ্ঠী। অসমৰ অন্যতম জনগোষ্ঠী মিছিং শিপিনীসকলৰ হাতৰ পৰশত প্রাণ পাই উঠে বিভিন্ন সাজ পাৰে। তেনে সাজ পাৰ সমূহৰ এটি চমু অবলোকন আগবঢ়োৱা হ’ল –

ক) গাডুঃ
মিচিং তিৰোতাসকলে কপাহৰ পৰা সূতা প্রস্তুত কৰি গাডু তৈয়াৰ কৰে। গাডুৰ আকাৰ আহল বহল হয়। ইয়াক এবাৰতে প্রস্তুত কৰিব নোৱাৰি। প্রথমে এনে কাপোৰ সমূহ দুখনকৈ বৈ লোৱা হয় আৰু পাছত একেলগ কৰিলেহে এখন গাডু সম্পূর্ণ হয়।

খ) গালুগঃ
মিচিং পুৰুষসকলে মূলতঃ দুবিধ গালুগ পৰিধান কৰে। এই দুবিধ হল মিবু গালুগ আৰু মিব গালুগ বা লুগৰ গালুগ। মিবু গালুগ বগা সৰু সূতাৰে মাছৰ বাকলি দৰে (ngosig gamig) বাচি উলিওৱা হয়। আনহাতে লুগৰ গালুগ বিভিন্ন ৰঙ বিৰঙৰ সূতাৰে গামিগ বা ফুল বাচি প্রস্তুত কৰা হয়।

গ) গনৰ উগনঃ
দেওধাই ধূতি হিচাপে পৰিচিত গনৰ উগন বগা সৰু সূতাৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। গনৰ উগন মিছিং সকলে বিভিন্ন মাংগলিক কামত ব্যৱহাৰ কৰে।

ঘ) এগেঃ
মিচিং তিৰোতাৰ মূলবস্ত্র হিচাপে পৰিচিত এগেত তায়ব, পুনজেৰ, আধলি আদি গামিগ বাচি প্রস্তুত কৰা হয়।

ঙ)ৰিবি গাচেং(RIBIGASENG):
মিছিং শিপিনীৰ হাতত প্রাণ পোৱা দুবিধ সুন্দৰ কাপোৰ হ’ল ৰিবি আৰু গাচেং। গাচেঙৰ দীঘ বাণিৰ সূতাবোৰ মূলতঃ ৰঙা হয়। আনহাতে ৰিঃবিৰ দীঘ বাণিৰ সূতাবোৰ বাৰে বৰণীয়া হয়। ই মিছিং গাভৰুৰ প্রধান বস্ত্র হিচাপে জনা যায়।

চ) পঃতুবঃ
বিভিন্ন ঘৰুৱা কাম কৰোতে চুলিৰ ধূলি মাকতি, পানী আদি নপৰিবলৈ মিচিং তিৰোতাসকলে মূৰত মৰা কাপোৰখনক পঃতুব বুলি কোৱা হয়। ইয়াৰ উপৰিও গাভৰুসকলে অঐৰপব, নিচৌগ, কুঃপব, পায়ৌগ আদিও ব্যৱহাৰ কৰে।

যি কি নহওক, আবহমান কালৰে পৰা মিবু গালুক, ৰিবি গাচেং, এগে আদি মিছিং জনগোষ্ঠীৰ সাজ পাৰ সমূহে এক স্বকীয় বার্তা বহন কৰি আহিছে। এই স্বকীয় ঐতিহ্যই জীয়াই ৰাখিছে মিছিং সমাজ আৰু সংস্কৃতি। মিছিং শিপিনীৰ হাতৰ পৰশত প্রাণ পাই উঠে জাতিৰ প্রাণস্বৰূপ বিভিন্ন সাজ পাৰসমূহ আৰু এই সাজ পাৰেই জীয়াই ৰাখিব মিছিং লোকসংস্কৃতি। একতাৰ ডোলেৰে বান্ধ খাই প্রাণ পাই উঠিব অসমৰ বাৰেৰহণীয়া কৃষ্টি।

IMG-20151029-WA0002

IMG-20151029-WA0007

admin

1 comment

Leave a Reply