ভুল নুবুজিবি চেনাই

কাব্যশ্ৰী(ৰিয়া 

 

তোক ভাল পাবলৈ

তোৰ চকুত চকু ৰাখি কথা পাতিবলৈ

মোৰো মন যাই অ’ চেনাই

পিছে ঘৰত যে পিতাইৰ বাধা

 

মোৰ জীৱনৰ বিষয়ে কি বুজিবি তই

চাৰিওফালে ওখ ওখ দেৱাল

যাক নেওচি যোৱাৰ সাধ্য নাই

 

যেতিয়া বসন্ত আহে

তোলৈ বৰকৈ মনত মৰে

যাবলৈ মন যাই নৈ ঘাটলৈ

বৰ গছৰ তলত তোৰ ঢোলৰ চেৱত

ককাল ভাঙি নাচিবলৈ

 

অহংকাৰী পিতায়ে মোৰ নুবুজে মনৰ কথা

নিদিয়ে মোক আনৰ দৰে মুকলিকৈ থাকিবলৈ

 

মোক হেনো ভাল মানুহ কৰিব

পাৰে মানে মূৰত সোমোৱাই দিছে এসোপা জাৱৰ

তোৰ কথা ভাৱিবলৈও এতিয়া আহৰি নাই

দিনটোৰ বেছিভাগ সময়  পিতাই জগৰ ভাগোতেই যায়

মোক ভুল নুবুজিবি চেনাই

শাসনৰ বাগজৰী চিঙী যাবৰো সাধ্য নাই ।।

ranjit phukon

Leave a Reply