দুটি মিতভাষ

দুটি মিতভাষ

অনিতা গগৈ
( ১ )

কাহিলী পুৱাতে নৈখনৰ পৰা
.
কাহিলী পুৱাতে নৈখনৰ পৰা — একলহ পানী লৈ উঠি
আহে মানুহজনী । সদায়ে একেটা শিলতে থয় মাটিৰ
কলহটো । পুনৰ নামি যায় আৰু হেঁপাহ পলুৱাই কৰে
স্নান , যেন মনে বিচৰাকৈ ধুই লয় সকলো মলিনতা …
বুকুৰ সন্তাপ। ধোওঁতে ধোওঁতে দিনে দিনে
শীৰ্ণ হৈ আহিছে মানুহজনী — কলহ থওঁতে
থওঁতে ঘহঁনি খাই ক্ষয় যোৱা শিলটোৰ দৰেই ।
কঢ়িয়াই কঢ়িয়াই উফন্দি উঠিছে কলহটো । এদিন
দেখোন হঠাৎ হেৰাই গ’ল মানুহজনী । কল্ কল্
শব্দৰে বৈ থকা নৈখনৰো দেখোঁ নাই কোনো
চিন । আছে মাথোঁ ক্ষয় যোৱা শিলটো , অ’ত ত’ত
পৰি থকা ভঙা কলহৰ টুকুৰাবোৰ …। প্রতি টুকুৰাত
তেজৰ টোপাল — জ্বলমল এখনি মুখ । কোন
সেয়া ? মানুহজনী ?নে মই ?

         (২)

কোনে কেতিয়া মোৰ মুখত
.
কোনে কেতিয়া মোৰ মুখত বাকি দিছিল
প্রথমটোপাল বিষ পাহৰিছোঁ । মাথোঁ মনত আছে
মৃত্যুৰ যন্ত্রণাৰে অন্ধকাৰৰ অটলত নিমজ্জিত হৈও
শুভকামনা কৰিছিলোঁ তেওঁলোকৰ। কাঁচিয়লি সুৰূযৰ
প্রথম ৰেঙনিৰ দৰেই ঢিমিকি জ্বলা সেই পোহৰত
ধীৰে ধীৰে আঁতৰি গৈছিল মোৰ ঘণঘোৰ
জীৱন বাটৰ সকলো তমসা । … বিষপান কৰি কৰি মই
অভ্যস্ত হৈ পৰিছোঁ ক্রমশঃ । সেয়ে পাহৰা নাই
তেওঁলোকৰ সান্নিধ্যৰ উত্তাপ ,যি মোৰ মুখত তুলি
ধৰিছিল কালান্তক বিহৰ পিয়লা — সেই বিহৰ তীব্রতাৰে
পুলকিত মোৰ হৃদয় । চেতনাৰ তাঁৰত ঝংকাৰ তুুলি জাগ্রত
হ’ল মোৰ প্রাণৰ ভৈৰৱ … সমাহিত তেজৰ তৰংগত
নীলকণ্ঠী দৃঢ়তা — আকাশৰ নীলা হোৱাৰ
বাসনাৰে …অবিৰত এই যাত্রা ।

bipul bora

Leave a Reply