তোলনি বিয়া আৰু সাম্প্ৰতিক কালত ইয়াৰ অপকাৰিতা

নন্দ চুতীয়া,
ঢকুৱাখনা ।

আমাৰ অসমীয়া সমাজত হিন্দু সমাজত ছোৱালী প্ৰথম ঋতুমতী হ’লে তাক কন্যাকাল হোৱা বুলি কয় । প্ৰথম ঋতুচাপ দেখা পালেই সেই ছোৱালীজনীক এটা কোঠাত আঁৰ-বেৰ দি আবদ্ধ কৰি মাটিত ধানখেৰ পাৰি তাৰ ওপৰত এটা পাটী পাৰি তাতে খাবলৈ-শুবলৈ দি ঘৰৰ আনবোৰ মানুহৰ লগত লেটি-পেটি কৰিবলৈ নিদিয়াকৈ নিলগাই ৰাখে । তাকে চুকত সুমুৱা বুলি কয় । শৌচ-প্ৰস্ৰাৱৰ বাদে বাজ-ভিতৰ কৰা সম্পূৰ্ণ নিষেধ । এইদৰে চাৰিদিন চুকত থাকিব লাগে । চাৰিদিনৰ দিনা গাঁৱৰ বয়োজ্যেষ্ঠা মহিলা কেইগৰাকীমানে ছোৱালীজনীক বাহিৰলৈ আনি এখন পীৰাত বহুৱাই লৈ ভালকৈ গা-পা ধুৱাই নতুন মেখেলা-চাদৰ পিন্ধাই, আগৰ পাৰি লোৱা খেৰবোৰ বাহিৰলৈ আনি গৃহস্থই পুৰি পেলায় আৰু পাটীটো ধুই-পখালি ঘৰ-দুৱাৰ ভালকৈ মচি নিকা কৰে আৰু গৃহস্থ ঘৰেও গা-পা ধুই শুচি হৈ লয় । তাকে চাৰিদিনীয়া ধুউৱা বোলে । পুনৰ আগৰ কোঠাটোতে নতুন খেৰ পাৰি নতুন পাটী পাৰি ছোৱালীজনীক থাকিবলৈ দিয়ে । সেইদিনাৰ পৰা ৰাতিলৈ গাঁৱৰ গাভৰুহঁতে ছোৱালীজনীক ৰখিবলৈ আহে । গোটেই ৰাতি নাম গুণ গাই হাঁহি তামাচা কৰে । ইয়াকে ছোৱালী ৰখা বুলি কয় । এনেকৈ তিনি ৰাতি ৰাখে ছোৱালীজনীয়ে সাদিন বৰতত থাকিব লাগে । এই সাদিন তেলমৰা আঞ্জা খোৱা আৰু আমিষ আহাৰ ভোজন নিষিদ্ধ । গাঁৱৰ মহিলাসকলে প্ৰতি ঘৰে বৰতীয়া ছোৱালীজনীয়ে খাবলৈ কেঁচা বুট, মগু, কল, কুঁহিয়াৰ, পকা অমিতা, এৱাঁ গাখীৰ দিয়েগৈ । ইয়াকে দালি দিয়া বুলি কয় । সাদিনৰ দিনা গাঁৱৰ মহিলা আৰু গাভৰুবোৰে বেই তলত ছোৱালীজনীক নোৱাই-ধোৱাই নতুন গাভৰু সাজ পিন্ধাই কলপাতেৰে সজা ৰভাৰ তলত ছোৱালীজনীক মাজত পাটীত বহুৱাই লৈ আনবোৰ মহিলায়ো ঢাৰি-পাটীত বহি বেৰি লৈ বিয়ানাম গায় । গাভৰু জীৱনত কেনেকৈ সাৱধানে থাকিব লাগিব বুজনি দিয়ে । খোৱা-বোৱাৰ প্ৰাচুৰ্যৰ ব্যাপকতা এই বিয়াত নচলে । থকা ঘৰে চাহ পানী এটোপা আৰু নাম মাত্ৰ আখৈ-মুড়িৰে জলপান একোটা যাচে । বয়োজ্যেষ্ঠা মহিলাসকলে ইজনীয়ে সিজনৰ মুখত কেঁচা পিঠাগুৰি ঘঁহি ৰং-ধেমালি কৰে । এই বিয়াত পুৰুষ মানুহৰ উপস্থিতি নিষিদ্ধ । আনকি ঘৰৰ মতা মানুহকেইটাও ওলাই দিয়ে । এইখন বিয়াকে তোলনি বিয়া বা সৰু বিয়া বোলে । গাঁৱৰ মহিলাসকলে বিয়া বুলি কইনাজনীক সামৰ্থ্য অনুযায়ী এটকা-দুটকা, কোনোবাই ব্লাউজ এটা উপহাৰ যাচে । ইয়াকে নোৱনী দিয়া বুলি কয় । কিন্তু আজি কিছু বছৰৰ পৰা লক্ষ্য কৰিছো এই তোলনি বিয়াৰ আগৰ নিয়মবোৰ ভাঙি একেবাৰে বৰ বিয়া সদৃশ কৰি পেলাইছেগৈ । পইচা থকা মানুহে তোলনি বিয়া এনেকৈ মহাসমাৰোহেৰে পতা দেখি দুখীয়া কৃষকমখাও পিছপৰি ৰৈ নাথাকিল । যুগ অনুসৰি বেশ । কোনেনো কেলৈ পিছ পৰি ৰ’ব । এতিয়া দুখীয়া কৃষকৰ ঘৰেও এনেকৈ ৰমক-জমককৈ তোলনি বিয়া পাতিবলৈ ললে । ফলত অধিক টকাত মাটি বন্ধক অথবা মাটিকে বিক্ৰী কৰি পাছত নিঠৰুৱা হৈ পৰিছে । একেজনী ছোৱালীৰ লগত তোলনি বিয়াৰ নামত এবাৰ, বৰ বিয়াৰ নামত এবাৰ…, এনেকৈ দুগুণ খৰচ ভৰি তোলনি বিয়া পতাৰ কিবা যুক্তি থাকিব পাৰেনে ? জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই কৈ গৈছে–“যি চিন্তাই যি কৰ্মই সমাজ জীৱন বিধ্বস্ত কৰে সেয়া সংস্কৃতি হ’বই নোৱাৰে । ই দুষ্কৃতি ।” কথাবোৰ গমি চাবৰ হ’ল ।

bipul bora

Leave a Reply